Bestrijding van marrons

Individueel verzet kwam vaker voor dan een grootschalige opstand. Dat verzet bestond vaak uit het saboteren of tegenwerken van de productie en het ontvluchten van de plantage. De gevluchten (marrons) verscholen zich in de dichte bossen van het Surinaamse binnenland en vielen op gezette tijden plantages van blanken aan. Om de plantages te verwoesten, blanken te doden, voedsel te stelen en de tot slaaf gemaakten te bevrijden. Succesvolle aanvallen hadden een bemoedigend effect op andere tot slaaf gemaakten om ook te vluchten.

De angst voor zulke aanvallen zat daarom diep bij planters en bestuurders van de koloniën. Geregeld klaagden zij dat er te weinig middelen en mankracht waren om de marrons te verzwakken. Deze redevoering een daar een voorbeeld van. Ook de schrijver van dit betoog ziet de oplossing vooral in meer soldaten met voldoende proviand die hele dorpen van de marrons zouden kunnen overnemen, waar vervolgens nieuwe kolonisten zich konden vestigen.

kaart_08_suriname
  • marrons-1

    Dit verschrikkelijke gevaar, dat dag na dag toeneemt en groter wordt door de aanwas van weglopers, door de dagelijkse desertie van onze slaven. In het bijzonder bij de rivier de Suriname en wel van Joodse plantages omdat daar geen ordelijke discipline is waardoor het aantal vijanden vermeerdert. Dat geeft niet alleen de genoemde vijandelijke negers moed en stoutmoedigheid, maar het heeft een zodanige invloed op de slaven van de hele kolonie dat men het bijna niet negeren kan.

  • marrons-2

    De ervaring heeft ons geleerd dat ondanks de voorzichtigheid en voorzorg, verscheidene plantages zijn afgelopen (door de marrons), de blanken daarop zijn vermoord en de slaven weggenomen. Ja, zolang het land zo open is, er zoveel posten zijn en de militie klein van getal, dus niet genoeg om al die posten naar behoren te versterken, gebeurt het, hetzij door correspondentie met slaven, hetzij toevallig, dat de weglopers de militairen die op een zekere post te zwak waren, aangevallen hebben.

  • marrons-3

    Aangezien men geen militair commando kan uitzenden, al is het voor nog zo’n korte tijd, of daar moeten ook enige slaven zijn om het proviand te dragen. Daarom moet men een getal van honderd of meer nieuwe slaven daarvoor kopen. Nieuwe, zeg ik, zodat alle verdenking van correspondentie met de de weglopers niet kan plaatsvinden.

  • marrons-4

    [onze werk en huisslaven] zouden nu meer zo gemakkelijk deserteren, want waar zouden zij heen kunnen? Immers, de weglopers zouden uitgeroeid zijn en ten minste zouden ze niet weten waar zij hen zouden kunnen aantreffen en wie van hen zou durven weg te lopen als zij wisten hoe sterk deze bewaakt werd? Dit zou een invloed van vrees en ontzag brengen op alle slaven van de kolonie waardoor men hen wederom in toom kunnen houden.